خداوند متعال می فرماید: انتخاب کرد برگزید حیات دنیا را، انسان در دنیا می تواند دنیا را انتخاب کند یا آخرت را و هدف خداوند از آفرینش همین بود این آیه و آیهٔ بعدی سرنوشت تصمیم انسان را باز می کند به این معنی که ای انسان تو برای آخرت آفریده شده ای و لیکن اگر انسان آخرت را انتخاب کند عملکرد او در زندگی تغییر می کند و مهم این است که انسان عملکرد خودش را ببیند که چکار می کند، آیا همه کارهایی که انجام می دهد همگی دنیا دنیا دنیا است یا که مقداری هم در آن کار برای آخرت پیدا می شود، این آیه را که می خوانیم شاید فکر کنیم کسی که گناهی مرتکب نشده است مشکلی ندارد و این طور نیست چرا که کسی که دنیا را انتخاب کند گناه کرده و کارما درست کرده است و کارمایش این است که برای دنیا آفریده نشده بلکه برای آخرت آفریده شدی، قرار شده بیاید دنیا و در آن آخرت خود را بسازد که مطلب بسیار ظریف و قابل تأمل و تدبّر است و خیلی باید دقت کنیم، پروردگار در این آیه فرمود تو دنیا را گزیده ای و انتخاب کرده ای و همین باعث نافرمانی تو شده است چون عهد کردی با من که من را بندگی کنی و به لقاء من یا لقاء آخرت بپیوندید اما هیچ کاری برای آخرت نکردی و عمرت تمام شد رفتی به برزخ و عوالم بعد از آن و خواهی دید که چه حسرتی خواهی خورد در آنجا که من که برای آخرت آفریده شدم دنیا را برگزیدم و این نافرمانی و کارما است، حال چه برسد که طغیان هم بکند بدتر از بدتر است و قسمت ظریف آن برای کسانی بود که طغیان نمی کنند.